Maria Eugenia Lizeaga

María Eugenia Lizeaga

Antología cuarta

EXTRACTO DEL LIBRO “TAMARINDOEN EPELEAN”
Ediciones Beta
ISBN: 84-96009-99-8


Aitaren beso oparoetan
patxada sendoan dago haurra, irriño barean begira.
Bere kuttuna laztantzen duen bitartean, amaren begirada gertua, gorde du bihotzean. Aita-amaren arteko kantu berezkoak, lo eztira eraman dute bikotearen bizi-bitxia.

“ametsetako bailarara doa gure maitetxoa.
Amets ederrekin betetzeko bere oroitzapen saskia.”
De: Tamarindoen epelean



Tamarindoen negarra

Tamarindoen alboan irudi ilunak mugitzen dira.
Zirimiriaren intimitate jasoan, negarra gorde nahian.

Batzuen, egun argian, dolumina azaltzeko, eskubidearen itzalean, besteenak, isiltasun apalean jausiak;
negar zahar eta berriak

negar barruratuak
negar ukatuak.

Egun hartan, beste egun askotan bezala,
Tamarindoen negarra, euriarekin batera,
dolumin debekatuen, adierazle izan zen.
De: Tamarindoen epelean



Ni naiz
haizean hegoak
zabaltzen dituena.
Ni naiz, arnasa eta bizia.
Ni naiz, margoen sortzailea.
Begiek ikusten ez duten,
ispiluaren beste aldea.
Ni naiz, alaitasunaren sena.

Beti eta berriro,
Bizitzaren kreazio eta jarraipena.
De: Tamarindoen epelean



Gizakume makurtuak,

egiaren indarra erabili du lur gainean belaunikatzean.
Honen kimu ozena, mendiek jaso dute.
Eta lurrarekin nahastutako
txistu eta negarrarekin buztina, lur- giza buztina, min, kemen, neke, itxaropenezko buztina, anonimo arrunten buztina
egin du, gizon makurtuak.
Buztinean,
tinkatu ditu eskuak, bere eskuak, buztinean murgildu, buztinean galdu, buztin bihurtuz.

Horrela,
ortzirantz goitu, eta zutituz, aztarna, lokatzezko ikurra, betirako erantsi dio, ortziaren zelai amaigabeari.
De: Tamarindoen epelean



Goizuetatik Donostiara

Ura da bidea.
Mugarik gabeko, UR umea ... UR mehea. Mendietako urbegietatik hotzetik epelera, basoetatik, hirira. Zuzen eta oker bizitzaren hantzera
MAKURtzen
HANDItzen
GAINezkatzen.

Hogei zubi azpietatik
mendeen zuhurtziarekin,
bazterrak elikatzen.

Aurrez aurre, gozo gaziak nahastu arte.
De: Tamarindoen epelean



Magdalako Maríaren eraztuna.

Ez dio lurreko boterea eman,
historiaren benetako egia edo bere ahizpen leku merezia ere ez.
Ez. Ez da horrelakoa Magdalako Maríari, goizeko izarrak eman dion eraztuna.

Egarria asetzen duen ur ozpinduarena da
Paliotik at zabalduko dena isiltasunean, ahaleginaren lorpena. Hipokresiak eta mendetasunak besarkatuko ez dutena da. Loreen igeltseroek egina erleek ezpaletan utzitako eztiarekin haize eta itsasoaren besarkada gazituarekin. Lurreko gizadia batzen duena zatitu eta atzeman ezina da. Goizeko izarrak Magdalakoari oparitutako eraztuna.
De: Tamarindoen epelean




Zorion zatiak

Ez dudalako nahi, defentsak eraikitzen bizitza eskuartetatik irristatzea.

Denontzat heriotza berdina baita,
eskuetan pareko hutsunearekin
alde egiten dugunez,
lehenbailehen ihardungo dut,
behar ez dudan gaineko zamari, soinetik,bihotzetik,gogotik, agur esaten, eta zorion apur arinak, handik eta hemendik biltzen.

Patuak dakarzkidan boladak, alde ala aurka,
makurtuta, zutik edo zeharkatuta,
lo, nahiz esnatuta, onartzen saiatuko naiz.

Norbera eta besteen finkatze arteko mugak,
aztertzen egoteari, behin eta berriro ... behin eta betirako, behingoz ostikada ematera ekiten diot.

Ni, naizelako, osotasunean ... ni, soilik ospatzeari. Hori handia eta beharrezkoa baita.
Segundo bateko
maitatuen aurpegietan azaldutako irribarrearekin, zoriontsu izateari.
Egunsentiaren freskotasunean burua hustutzeari.

Gaurtik aurrera.
De: Tamarindoen epelean


Samurtasunaren hotza.

Hotzak hartua zaude samurtasuna.
Apirileko eguzki azpian egon arren, eguerdi aldean, hozmineko ukitua izan da zeurea.

Ez al da nahikoa eguzkiaren indarra zu epeltzeko, zu gozotzeko?
Nik laztanduko zaitut, nire bi esku tarteko magalean.

Ze hotza zauden, samurtasuna!
De: Tamarindoen epelean